има дни когато
заедно
всички сме сами
като един
домът е пуст и
празен
вътрешният глас
кънти
колкото по-дълго
оставаш
толкова по-сам
стоиш
невидимите рани
болят
от въображаеми
прашинки
по един миг
безсърдечност
между два удара
на сърцето
живеем
като безсмъртни
умираме
по всяко време
броиш
смъртта
тя брои
безброя